درد واره

 

  درد های من 
                                  جامه نیستند 
                                  تا ز تن درآورم 
                                                      چامه و چکامه نیستند 
                                                      تا به رشته ی سخن در آورم 
                                                                                           نعره نیستند 
                                                                                           تا ز نای جان برآورم 

                                                دردهای من نگفتنی
                                                دردهای من نهفتنی است 
                                                دردهای من
                                                         گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست 
                                                                            درد مردم زمانه است
       مردمی که چین پوستینشان
                             مردمی که رنگ روی آستینشان
                                                        مردمی که نامهایشان
                                                                         جلد کهنه ی شناسنامه هایشان 
                                                                                                          درد می کند
               من ولی تمام استخوان بودنم
                                                لحظه های ساده ی سرودنم 
                                                                                 درد می کند
     انحنای روح من
                  شانه های خسته ی غرور من
                                          تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
                                                             کتف گریه های بی بهانه ام
                                                                             بازوان حس شاعرانه ام
                                                                                                      زخم خورده است 
                                     

                                                       دردهای پوستی کجا ؟
                                                       درد دوستی کجا ؟

     این سماجت عجیب
                    پافشاری شگفت دردهاست 
                                                 دردهای آشنا 
                                                                  دردهای بومی غریب
                                                                                   دردهای خانگی
                                                                                                 دردهای کهنه ی لجوج
       اولین قلم 
               حرف حرف درد را 
                                در دلم نوشته است
                                                                                 دست سرنوشت 
                                                                                               خون درد را
                                                                                                         با گلم سرشته است 

                                      پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم ؟
                                                          

                                            درد 
                        رنگ و بوی غنچه ی دل است
                                                                                         پس چگونه من
                                                                رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم ؟
     

             دفتر مرا 
                  دست درد می زند ورق
                                                                        شعر تازه ی مرا 
                                                                                       درد گفته است 
                                                                                                   درد هم شنفته است
                                                                                                    پس در این میانه من 
                                                                                                    از چه حرف می زنم ؟

                                                درد ، حرف نیست 
                                                درد ، نام دیگر من است

                                           من چگونه خویش را صدا کنم ؟

                                                                                                       زنده یاد قیصر امین پور

 

 

الحیاة عقیدة و الجهاد

 

                                                                           امام حسین (ع)

 

 

     هر کس دریچه ایست به سوی خدا اگر اندوهناک شود

                                                                                 اگر بسیار اندوهناک شود

مبارزه

 

 

در مبارزه انسانهای سخت و روزهای سخت این انسان های سخت هستند که می مانند

 

                                                                                                                                                              شکسپیر

سفر

 

                                                  و چه تنگنای سختی است

                     یک انسان باید بماند یا برود

                                                                           و این دو

                                                  هر دو اکنون برایم از معنی تهی شده

                          

                                                                                       و دریغ که راه سومی هم نیست

                                                                                                               دکتر علی شریعتی

                                                                ********

                                                    باید امشب بروم

              باید امشب چمدانی را

                                      که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد  بردارم

                                                                               و به سمتی بروم

                                     که درختان حماسی پیداست

                                     رو به آن وسعت بی پروا که همواره مرا می خواند

 

 

 

 مرا کعبه خرابات است امروز

                         حریفم قاضی ساقی امام است

 

 

مذهب من

 

 

عارف معروف" محي الدين عربي اندلسي " در ديباچه كتاب خود درج كرده اند، كه در آن از قول ابن عربي آمده است: "تا امروز با همنشيني كه همكيش من نبود مخالفت مي ورزيدم، ليكن امروز دل من پذيراي همه صورت ها شده است: چراگاه آهوان است بتكده بتان و صومعه راهبان و كعبه طايفان و الواح تورات واوراق قرآن. دين من اينك، دين عشق است، و هرجا كه كاروان عشق برود، دين و ايمان من به دنبالش روان است"

مهم نیست

 

                          زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
                                                                  ناز بنیاد مکن تا نکَنی بنیادم

                          می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
                                                                  سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

                         زلف را حلقه مکن تا نکُنی در بندم
                                                                  طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

                         یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
                                                                 غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

                        رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گُلم
                                                                 قد برافراز که از سرو کنی آزادم

                        شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
                                                                 یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

                       شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه
                                                                شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

                      رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
                                                               تا به خاک در آصف نرسد فریادم

                      حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
                                                                من از آن روز که در بند توام آزادم

 

ما!!!!!!!

 

 این شکسته چنگ بی قانون
              رام چنگ چنگی شوریده رنگ پیر
                                           گاه گویی خواب می بیند.
                                          خویش را در بارگاه پر فروغ مهر
                                                                طرفه چشم نداز شاد و شاهد زرتشت 
                                                                                 یا پریزادی چمان سرمست 
                                                                                 در چمنزاران پک و روشن مهتاب می بیند
         روشنیهای دروغینی
                    کاروان شعله های مرده در مرداب 
                     بر جبین قدسی محراب می بیند 
                     یاد ایام شکوه و فخر و عصمت را
                                                                      می سراید شاد
                                                                               قصه ی غمگین غربت را 
                                                         هان ، کجاست؟ 

                                            پایتخت این کج آیین قرن دیوانه ؟
                                                   با شبان روشنش چون روز 
                                 روزهای تنگ و تارش ، چون شب اندر قعر افسانه 
                                                                     با قلاع سهمگین سخت و ستوارش 
                                                                     با لئیمانه تبسم کردن دروازه هایش ،‌سرد و بیگانه
                                                      هان ، کجاست ؟

                                                  پایتخت این دژایین قرن پر آشوب 
                                                                           قرن شکلک چهر 
                                                             بر گذشته از مدارماه
                                                                              لیک بس دور از قرار مهر 
                                                                           قرن خون آشام 
                                                                           قرن وحشتناک تر پیغام
 کاندرآن با فضله ی موهوم مرغ دور پروازی
 چار رکن هفت اقلیم خدا را در زمانی بر می آشوبند
                                     هر چه هستی ، هر چه پستی ، هر چه بالایی
                                                           سخت می کوبند 
                                                             پاک می روبند 
                                                     هان ، کجاست ؟

                                            پایتخت این بی آزرم و بی آیین قرن 
                                                 کاندرآن بی گونه ای مهلت 
                                       هر شکوفه ی تازه رو بازیچه ی باد است 
                               همچنان که حرمت پیران میوه ی خویش بخشیده 
                                                                    عرصه ی انکار و وهن و غدر و بیداد است
پایتخت اینچنین قرنی
                   بر کدامین بی نشان قله ست
                                                      در کدامین سو ؟
                                               دیده بانان را بگو تا خواب نفریبد
                                        بر چکاد پاسگاه خویش ،‌دل بیدار و سر هشیار
                                                                                          هیچشان جادویی اختر
                                         هیچشان افسون شهر نقره ی مهتاب نفریبد 
بر به کشنیهای خشم بادبان از خون 
ما، برای فتح سوی پایتخت قرن می آییم
                                   تا که هیچستان نه توی فراخ این غبار آلود بی غم را
                                                                          با چکاچک مهیب تیغهامان ، تیز
                                                                              غرش زهره دران کوسهامان ، سهم
                                                                                    پرش خارا شکاف تیرهامان ،‌تند
                                                                                                                      نیک بگشاییم 
شیشه های عمر دیوان را 
                             از طلسم قلعه ی پنهان ، ز چنگ پاسداران فسونگرشان 
                                                                                                جلد برباییم 
                                                                                                بر زمین کوبیم
ور زمین گهواره ی فرسوده ی آفاق
                   دست نرم سبزه هایش را به پیش آرد
                           تا که سنگ از ما نهان دارد
                                           چهره اش را ژرف بخشاییم

 
                                                                  ما
 فاتحان قلعه های فخر تاریخیم
                  شاهدان شهرهای شوکت هر قرن

 
                                                                     ما
یادگار عصمت غمگین اعصاریم

                                                                     ما
راویان قصه های شاد و شیرینیم
                          قصه های آسمان پاک
                                    نور جاری ، آب
                                               سرد تاری ،‌خاک
                                                        قصه های خوشترین پیغام
                                                                  از زلال جویبار روشن ایام
قصه های بیشه ی انبوه ، پشتش کوه ، پایش نهر
قصه های دست گرم دوست در شبهای سرد شهر

                                                                    ما
 کاروان ساغر و چنگیم
                       لولیان چنگمان افسانه گوی زندگیمان ،‌ زندگیمان شعر و افسانه
                                                        ساقیان مست مستانه

                                      هان ، کجاست ؟

                                                             پایتخت قرن ؟
                                                         ما برای فتح می آییم 
                                                      تا که هیچستانش بگشاییم

این شکسته چنگ دلتنگ محال اندیش
نغمه پرداز حریم خلوت پندار
                        جاودان پوشیده از اسرار
                                                                             چه حکایتها که دارد روز و شب با خویش
ای پریشانگوی مسکین ! پرده دیگر کن
پوردستان جان ز چاه نابرادر نخواهد برد
 مرد ، مرد ، او مرد
داستان پور فرخزاد را سر کن
آن که گویی ناله اش از قعر چاهی ژرف می آید
                                                                      نالد و موید
                                                                      موید و گوید

 
 آه ، دیگر

 ما
     فاتحان گوژپشت و پیر را مانیم
                          بر به کشتیهای موج بادبان را از کف
                                             دل به یاد بره های فرهی ، در دشت ایام تهی ، بسته
                                                         تیغهامان زنگخورده و کهنه و خسته
                                                                   کوسهامان جاودان خاموش
                                                                           تیرهامان بال بشکسته
ما
فاتحان شهرهای رفته بر بادیم
               با صدایی ناتوانتر زانکه بیرون آید از سینه
                                                                 راویان قصه های رفته از یادیم
کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه هامان را
گویی از شاهی ست بیگانه
یا ز میری دودمانش منقرض گشته
گاهگه بیدار می خواهیم شد زین خواب جادویی
                                                       همچو خواب همگنان غاز
                                         چشم می مالیم و می گوییم : آنک ، طرفه قصر زرنگار
                                                                                                       صبح شیرینکار
لیک بی مرگ است دقیانوس
 وای ، وای ، افسوس

                                                                                                       مهدی اخوان ثالث

 

ابراهیم ادهم

 

اگر او را می شناسی نیک اما اگر غیر او را نشناسی تو را به

 

اگر می پنداری که او تو را می داند دیگران تو را ندانند به

 

 

تذکره اولیا

ذکرابراهیم ادهم

 

مناجات

       

                  یک نظر مستانه کردی عاقبت                      عقل را دیوانه کردی عاقبت

                  با غم خود آشنا کردی مرا                          از خودم بیگانه کردی عاقبت

                  در دل من گنج خود کردی نهان                    جای در ویرانه کردی عاقبت

                  سوختی در شمع رویت جان من                  چاره ی پروانه کردی عاقبت

                  قطره اشک مرا کردی قبول                         قطره را دردانه کردی عاقبت

                  کردی اندر کل موجودات سیر                      جان من کاشانه کردی عاقبت

                 زلف را کردی پریشان خلق را                        خانمان ویرانه کردی عاقبت

                 مو به مو را جای دلها ساختی                      مو به دلها شانه کردی عاقبت

                 در دهان خلق افکندی مرا                           فیض را افسانه کردی عاقبت

 

اون روز

 

می خوام همه چیزو بگم اما نمیدونم می تونم یا می شه

همش چیز یه لحظه طول کشید البته نه با ساعتهای اینجایی

توی همون یه لحظه تمامی عمرم رو دیدم

 کودکی و گذشته و ......

مثل معلق بودن  توی خلا بود

                                       سبک

                                                    نرم

                                                             بی صدا

و فکر کردم

نمی دونم چند ساعت یا چند روز اما هر چقدر که بود خیلی شیرین بود

به همه ی چیزای خوب و بد دنیا فکر کردم

به خود خوبی و بدی

به مفاهیم

به زندگی

به مرگ

به دوست داشتن

و به عشق

                                               و اینجا بود که به همه چیزو فهمیدم

                                              چیزایی که تا حالا فقط شنیده بودم

 

  یه مقدار صبر کنید